یکی از اشتباهاتی که به راحتی می‌توان درباره‌ی «چیزهای عجیب‌تر» یکی از پرطرفدارترین سریال‌های این روزهای تلویزیون مرتکب شد این است که فکر کنیم با یک بلاک‌باستر تلویزیونی توخالی سروکار داریم. «چیزهای عجیب‌تر» در نگاه اول یکی از آن سریال‌های عامه‌پسندی به نظر می‌رسد که با گرد هم آوردنِ یک سری از عناصر فیلمسازان و مولفان مشهوری مثل استیون اسپیلبرگ، جان کارپنتر و استیون کینگ و با روایت داستان آشنای درگیری بچه‌های یک شهر کوچک و دورافتاده با اتفاقات ماوراطبیعه، هواداران کشته مُرده‌ی زیادی جمع و جور کرده است. بنابراین کسانی که پیچیدگی و مهارت به کار رفته در این سریال را متوجه نمی‌شوند ممکن است به این نتیجه برسند که «چیزهای عجیب‌تر» فقط به خاطر قلقلک دادن حس لذت‌بخش نوستالژی مردم این‌قدر مورد توجه قرار گرفته است و خود چیزی برای عرضه ندارد. اما حقیقت کاملا برعکس است. «چیزهای عجیب‌تر» شاید با بازآفرینی المان‌ها و تصاویر آشنای فیلم‌های علمی‌-تخیلی و ترسناک دهه‌ی هفتاد و هشتاد کار داشته باشد، اما چیزی که آن را به اثری جذاب تبدیل کرده ترکیب آنها با خلاقیت‌ها و نوآوری‌های خودش است. دقیقا همین است که «چیزهای عجیب‌تر» را تبدیل به یکی از بهترین محصولات تلویزیون برای پُز دادن در مقابل سینما می‌کند. آره، «چیزهای عجیب‌تر»، جزو بی‌نقص‌ترین سریال‌های تلویزیون قرار نمی‌گیرد و در حد «برکینگ بد»ها و «بازی تاج و تخت»ها هم دگرگون‌کننده و انقلابی نیست، اما «چیزهای عجیب‌تر» به نوبه‌ی خودش کاری می‌کند تا سینما باز دوباره قافیه را به تلویزیون ببازد.

 

 

در سال‌های اخیر استودیوهای زیادی دست به دنباله‌سازی برای فیلم‌های مشهور قدیمی‌شان و ریبوت آی‌پی‌های بزرگشان زده‌اند. از «ترمیناتور جنسیس» و «شکارچیان ارواح» گرفته تا بازسازی لایو اکشن انیمیشن‌های دیزنی و سری جدید «پیشتازان فضا» و فیلم‌های جدید «جنگ ستارگان» و «روز استقلال: بازخیز» و «مومیایی» و «پاور رنجرز». تمام این دنباله‌ها و بازسازی‌ها و ریبوت‌های هالیوودی بیشتر از اینکه قلمروی جدیدی را پوشش بدهند و افق تازه‌ای را فتح کنند، با «بازیافت» المان‌های کهنه و ارجاعات پرتعداد به گذشته می‌خواهند قسر در بروند. می‌خواهند به جای فکر کردن به چیزی نو، همان کلیشه‌های قدیمی را سرهم‌بندی کرده و به بدترین شکل ممکن به خورد تماشاگر بدهند. اگرچه هر از گاهی با ریبوت‌هایی نظیر سری جدید «سیاره‌ی میمون‌ها» یا فیلم‌هایی مثل «او تعقیب می‌کند»، «لگو بتمن» و «بلید رانر ۲۰۴۹» برخورد کنیم که یک سری محصولات بوگندوی بازیافتی نیستند و در واقع از منابع اقتباسشان به عنوان سکوی پرتابی برای رسیدن به ستاره‌های خودشان استفاده کرده‌اند، اما تعداد اندک آنها در برابر سیل بازسازی‌ها و ریبوت‌های قلابی به چشم نمی‌آید. این اتفاق وقتی می‌افتد که ارجاع به گذشته و نوستالژی‌بازی، نه به عنوان وسیله‌ای برای داستانگویی و انگلولک کردنِ مرزهای ژانر و غافلگیر کردن مخاطب با پیچاندن کلیشه‌ها، بلکه به عنوان سلاحی برای تبلیغات استفاده می‌شود.

 

 

یکی از نمونه‌های فوق‌العاده‌اش را می‌توانید در ویدیوهای تبلیغاتی «بتمن علیه سوپرمن: طلوع عدالت» ببینید. ویدیوهایی که شامل ارجاعات زیادی به جلد و پنل‌های کامیک‌بوک «شوالیه‌ی تاریکی بازمی‌گردد» اثر فرانک میلر است و لباس پاره و پوره و کثیف رابین با نوشته‌های کج و کوله‌ی جوکر روی آن کامیک‌بوک معروف «مرگی در خانواده» را به یاد می‌آورد که در آن جوکر، رابین را به قتل می‌رساند. تصاویری که نقش خاصی در داستان فیلم ندارند و فقط تصاویر آشنایی هستند که حکم آهن‌رباهایی برای جذب نظر مردم را برعهده دارند. یک‌دفعه خودمان را در حال تماشای فیلمی پیدا می‌کنیم که اگرچه می‌توان یک مقاله‌ی طولانی با مضمون ۵۰ ارجاع و ایستر اِگ برتر درباره‌ی آن به نگارش در آورد، اما وقتی نوبت به صحبت درباره‌ی محتوای اورجینال خودِ فیلم می‌شود چیزی برای گفتن نداریم و با کله به در بسته می‌خوریم. اینجاست که با فیلم‌هایی روبه‌رو می‌شویم که به جای اینکه از نوستالژی به عنوان وسیله‌ای برای تولید درام استفاده کنند، از آن برای برانگیختنِ ذوق لحظه‌ای تماشاگر استفاده می‌کنند. تا مثلا تماشاگر با دیدن دارت ویدر در «روگ وان» برای یک لحظه از دیدن کاراکتری آشنا خوشحال شود. در حالی که نمی‌داند کاراکتر بزرگی مثل دارت ویدر حالا تبدیل به یک بیلبورد تبلیغاتی بزرگ شده که سروکله‌اش بی‌دلیل در همه‌جا پیدا می‌شود. نه برای پرداخت به جنبه‌ی تازه‌ای از او، بلکه به منظور استفاده از تصویری آشنا برای تبلیغات.

 

 

با توجه به این موضوع، نکته‌ای که «چیزهای عجیب‌تر» را به سریال مهمی تبدیل می‌کند فرار از افتادن در چنین چاله‌‌ای است. «چیزهای عجیب‌تر» خیلی راحت می‌توانست به سریالی تبدیل شود که با ارجاعاتش شناخته شود. سریالی که از تصاویر آشنایی مثل اسبا‌ب‌بازی میلینیوم فالکون، گشت و گذار بچه‌ها روی ریل‌های قطار در وسط جنگل، دختری با قدرت‌های ماوراطبیعه، دوچرخه‌سواری پسربچه‌ها در خیابان‌های شهر و درگیری‌شان با موجوداتی متعلق به ابعاد شیطانی دیگر، می‌خواهد از عشق و علاقه‌ی ما به آثاری مثل کتاب‌های استیون کینگ و فیلمسازانی مثل اسپیلبرگ سوءاستفاده کند. داریم درباره‌ی سریالی حرف می‌زنیم که بعضی از نماهایش، بازسازی موبه‌موی نماهای فیلم‌های منبع الهامش است. اما چرا چیزی مثل «بتمن علیه سوپرمن» به خاطر این کار مورد مواخذه قرار می‌گیرد و اثر دیگری مثل «چیزهای عجیب‌تر» نه تنها‌ به سرنوشتِ فیلم‌های شکست‌خورده‌ای که بالاتر نام بردم تبدیل نمی‌شود، بلکه این‌قدر هم مورد تحسین قرار می‌گیرد؟ دلیلش به خاطر این است که «چیزهای عجیب‌تر» فقط از فرهنگ‌عامه‌ی دهه‌ی هشتاد به عنوان تزییناتی برای مخفی کردن داستان کهنه و توخالی‌اش استفاده نمی‌کند، بلکه فرهنگ‌عامه‌ی دهه‌ی هشتاد ستون فقرات داستانگویی و کارگردانی سریال را تشکیل می‌دهد. فرهنگ‌عامه‌ی دهه‌ی هشتاد قلب تپنده‌ی سریال را می‌سازد. بهره‌برداری از معدنِ فرهنگ‌عامه در «چیزهای عجیب‌تر» برخلاف دیگر آثاری که دست روی نوستالژی می‌گذارند، به جای اینکه صرفا حقه‌ای پول‌پرستانه برای خوشحال کردنِ تماشاگران از ارجاعات لحظه‌ای باشد، وسیله‌ای برای شخصیت‌پردازی و بررسی بحث‌های تماتیک و فرامتنی سریال هستند.

 

 

مثلا به نقش اسباب‌بازی‌ها و ارجاعات فرهنگ‌عامه‌ی کاراکترها در بافت داستانگویی سریال نگاه کنید. یکی از چیزهایی که «چیزهای عجیب‌تر» را به سریال جذابی چه برای بچه‌ها و خیلی بیشتر برای جوانانی که دوران کودکی‌شان را پشت سر گذاشته‌اند تبدیل کرده است، برخورد با کاراکترهای کودک به عنوان بچه‌هایی است که از طریق بچگی‌شان در مقابل مشکلاتشان سربلند بیرون می‌آیند. معمولا فیلم و سریال‌هایی که درباره‌ی بچه‌ها هستند سعی می‌کنند آنها را همچون بزرگسالانی در قد و قامتی کوچک به تصویر بکشند. آنها به جای اینکه به قدرت دوران کودکی بپردازند، سعی می‌کنند تا ویژگی‌های بزرگسالانه‌ی بچه‌ها را پررنگ کنند. بچه‌ها به خاطر زیر پا گذاشتن کودکی‌شان و استفاده از قابلیت‌های بزرگسالان است که در مقابله با مشکلاتشان موفق می‌شوند. به عبارت دیگر به بچگی به عنوان مانعی نگاه می‌شود که باید پشت سر گذاشته شود و کاراکترها برای رشدشان، باید آن را از بین ببرند و مرد بار بیایند. اما چیزی که «چیزهای عجیب‌تر» را در این زمینه در موقعیت منحصربه‌فردی قرار می‌دهد این است که بچه‌ها به جای اینکه ادای بزرگ‌ترها را در بیاورند یا بچگی‌شان را زیر پا بگذارند یا کودک درونشان را به قتل برسانند، از طریق ویژگی‌های دوران کودکی است که موانعشان را پشت سر می‌گذارند و موفق می‌شوند. دوران کودکی بیشتر از اینکه مانعی برای عبور از روی آن باشد، سلاحی است که فقط بچه‌ها یا بزرگ‌ترهایی که مثل بچه‌ها فکر می‌کنند از آن بهره می‌برند. پس این یکی از اولین و بهترین کلیشه‌‌هایی است که «چیزهای عجیب‌تر» آن را دور می‌زند و برای رسیدن به تاثیری غافلگیرکننده از آن استفاده می‌کند. با اینکه روی کاغذ با داستانی درباره‌ی نبرد بچه‌های معصوم با تاریکی‌های بی‌رحم سروکار داریم، اما وقتی به تماشای آن می‌نشینیم، می‌بینیم برادران دافر به عنوان خالقان سریال، ایده‌ی آشنایی را برداشته‌اند و تاثیر ضدکلیشه‌ای را از آن بیرون کشیده‌اند.

 

 

این یکی از دلایلی است که «چیزهای عجیب‌تر» این‌قدر با تماشاگران بزرگسال ارتباط برقرار کرده است. اکثر مایی که دوران کودکی‌مان را پشت سر گذاشته‌ایم، به بزرگ‌ شدن به عنوان اتفاق اجتناب‌ناپذیر غم‌انگیزی نگاه می‌کنیم. بنابراین روبه‌رو شدن با سریالی درباره‌ی بچه‌هایی که با چنگ و دندان به کودکی‌شان چسبیده‌اند و اجازه نمی‌دهند چیزی آن را ازشان بگیرد و اتفاقا با استفاده از قدرت آن بر مشکلاتی که بزرگ‌ترها را انگشت به دهان گذاشته پیروز می‌شوند، مثل تماشای قهرمانان‌ واقعی‌مان است. چون «چیزهای عجیب‌تر» نمی‌گوید که بچه‌ها باید برای موفقیت بزرگ شوند، بلکه می‌گوید بچگی همیشه به معنی توسری‌خوردن و رنج کشیدن و ضعیف بودن نیست، بلکه بعضی‌وقت‌ها می‌توان به‌طرز «اِلون»‌واری خفن هم بود. یکی از راه‌های سریال برای پرداختن به دوران باشکوه کودکی، نحوه‌‌ی پرداختن به اسباب‌بازی‌ها و ادبیات بچه‌ها‌ی داستان است. یکی از راه‌های بزرگسالان برای حفظ ارتباط‌شان با دوران کودکی و به خاطر سپردن گذشته در زمان حال را می‌توانید در علاقه‌ی دیوانه‌وارشان به اسباب‌بازی‌ها و جمع کردن کلکسیون‌های مختلف مرتبط با محصولات فرهنگ‌عامه ببینید. تعجبی ندارد که امروزه شاهد محبوبیت روزافزون اسباب‌بازی‌ها و اکشن‌فیگورهای کاراکترهای معروف فرهنگ‌عامه هستیم. قضیه حتی از اسباب‌بازی و وسائل دکوری هم گذشته است. حالا شاهد بالشت‌های جنگ ستارگانی و کاسه و بشقاب‌های بتمنی هم هستیم. اسباب‌بازی‌ها نماد معصومیت و لطافت و بی‌شیله‌پیلگی دوران کودکی هستند، اما همزمان وسیله‌ای برای تمرین برقراری ارتباط احساسی و منطقی کودکان با دنیای اطرافشان هم هستند. کودکان از طریق اسباب‌بازی‌هایشان با دنیای پیرامونشان آشنا می‌شوند. اسباب‌بازی‌ها برای آنها همه‌چیز هستند. از دوست پیدا کردن از طریق قرض دادن اسباب‌بازی‌هایشان به دیگران و بازی کردن با آنها تا دعوا کردن تا سر حد مرگ برای محافظت از اسباب‌بازی‌هایشان.

 

 

مثلا نگاه کنید بازی رومیزی «سیاهچال‌ها و اژدهایان» و قوانین و اسطوره‌شناسی و ادبیات مرتبط با آن چه تاثیر مهمی در فهمیدن اتفاقات اطراف کاراکترهای «چیزهای عجیب‌تر» ایفا می‌کند. کاراکترها مدام از این بازی به عنوان مثالی برای فهمیدنِ اتفاقات عجیب و غیرقابل‌توضیحی که دارد اطرافشان می‌افتد استفاده می‌کنند. مثل وقتی که داستین برای توضیح اینکه ویل کجا گم شده است، از دنیای «سرزمین سایه‌ها» که یکی از دنیاهای بازی «سیاهچال‌ها و اژدهایان» است به عنوان مثال استفاده می‌کند و این‌طوری اتفاق عجیب و غیرقابل‌باوری مثل گرفتار شدن دوستشان در یک دنیای موازی ترسناک را از طریق بازی موردعلاقه‌شان برای خودشان و دیگران و تماشاگران قابل‌هضم می‌کنند. وقتی برای اولین‌بار بچه‌ها را در اولین اپیزود سریال می‌بینیم، آنها در زیرزمین خانه‌ی مایک در حال بازی کردن «سیاهچال‌ها و اژدهایان» هستند. در این سکانس است که دموگورگن به عنوان هیولایی در بازی‌شان معرفی می‌شود. بنابراین وقتی بعدا آنها با خودِ هیولای بین‌بُعدی اصلی روبه‌رو می‌شوند، از اینکه با چه چیزی سروکار دارند تعجب نمی‌کنند. بلکه خیلی زود با توجه به تجربه‌ای که از هیولای مشابه‌ای در بازی‌شان دارند به این نتیجه می‌رسند که او یک هیولای خطرناک است. دوباره بچه‌ها با استفاده از بازی‌شان موفق می‌شوند تا کانسپت دیوانه‌واری به اسم هیولای بین‌بُعدی را برای خودشان هضم کنند.

 

 

نمونه‌ی دیگری از استفاده‌ی بچه‌ها از فرهنگ‌عامه برای ارتباط برقرار کردن با یکدیگر در این شرایط پراغتشاش را می‌توانید در صحنه‌ای ببینید که لوکاس می‌خواهد با تیر و کمان سنگی‌اش به مبارزه با دموگورگن برود، اما حرف حساب توی کله‌اش نمی‌رود که این کار شدنی نیست. بنابراین مایک با یک مثال از چیزی که همه می‌شناسند او را سر عقل می‌آورد و نویسندگان از این طریق شرایط بچه‌ها در مقابل دشمنشان را برای تماشاگران توضیح می‌دهند: «تو جدی می‌خوای با تیر و کمون سنگیت با دموگورگن مبارزه کنی؟ مثل این می‌مونه که R2-D2 بخواد با دارت ویدر مبارزه کنه!». یا وقتی یکی از بچه‌ها پیشنهاد می‌کند تا برای پیدا کردن ویل و مبارزه با دموگورگن به دو گروه تقسیم شوند، داستین بلافاصله به اتفاقی که برایشان در «سیاهچال‌ها و اژدهایان» افتاده بود اشاره می‌کند: «یادتون میاد به خاطر اینکه نمی‌تونستیم سر اینکه از کدوم راه باید بریم تصمیم بگیریم، دوتا گروه تشکیل دادیم و اون ترول‌ها ما رو یکی‌یکی نابود کردن و همه‌چیز داغون شد». بقیه تا این را می‌شنوند سر عقل می‌آیند. این اتفاق شاید در یک بازی بی‌خطر برایشان افتاده باشد، اما این اتفاق از نگاه آنها حکم یک اتفاق واقعی را دارد که خاطره‌ی بدی در ذهنشان به جا گذاشته و آنها را باتجربه‌تر کرده است.

 

 

چنین چیزی درباره‌ی دنیای موازی «وارونه» که دموگورگن از آنجا می‌آید هم صدق می‌کند. در ابتدا وقتی اِلون سعی می‌کند تا ماهیت «وارونه» را برای بقیه توضیح بدهد هیچکس منظورش را درک نمی‌کند، اما به محض اینکه او صفحه‌ی بازی «سیاهچال‌ها و اژدهایان» را بر می‌دارد و آن را برعکس کرده و مهره‌ای را که نماینده‌ی ویل است روی آن می‌گذارد، متوجه می‌شویم که آره، دنیای کاراکترهای سریال دارای یک نسخه‌ی موازی هم است. اتفاقات عجیب سریال چیزی فراتر از درک کاراکترهاست. همین الان فکر کنید می‌خواهید کانسپت تجاوز به ذهن و سرقت فکر را برای کسی که زیاد اهل فیلم و سریال نیست توصیف کنید. احتمالا برای انتقال منظورتان بدجوری تلاش خواهید کرد و عرق خواهید ریخت و در پایان هم معلوم نیست که طرف منظورتان را کاملا گرفته است یا نه. اما حالا فکر کنید دارید با کسی که خوره‌ی فیلم و سریال است صحبت می‌کنید و در این لحظه کافی است به «اینسپشن» اشاره کنید تا طرف تا ته ماجرا برود و جاهای خالی را خود به خود پر کند. استفاد‌ه‌ از محصولات حوزه‌ی سرگرمی توسط بچه‌ها برای توضیح اتفاقات نامفهوم اطرافشان هم چنین معنایی دارد. در این زمینه به تلاش داستین برای سر در آوردن از ماهیت اِلون دقت کنید که چگونه از کامیک‌بوک‌هایی که خوانده کمک می‌گیرد. در یکی از صحنه‌های سریال که بلافاصله بعد از آشنایی‌شان با اِلون از راه می‌رسد، داستین به دوستانش می‌گوید: «فکر می‌کنین اِلون مثل افراد ایکس با قدرت‌هاش به دنیا اومده؟ یا اونا رو مثل گرین لنترن به دست آورده؟» از نگاه داستین، اِلون یک میوتنت از دنیای افراد ایکس است. یا همین داستین به رییس پلیس جیم هاپر به عنوان شخصیت لندو کالریسین از «جنگ ستارگان» نگاه می‌کند؛ در صحنه‌ای از فصل اول که بچه‌ها در اتوبوس مدرسه‌ی قبرستان ماشین‌ها مخفی شده‌اند، داستین از این می‌ترسد که جیم هاپر قصد رودست زدن به آنها را داشته باشد و جایشان را به نیروهای دولتی که در تعقیبشان هستند لو بدهد. بقیه به او می‌گوید که این یک تله نیست و اصلا چرا هاپر باید به آنها خیانت کند. جواب داستین یک چیز است: «لندو کالریسین». همیشه این احتمال وجود دارد کسی که اصلا فکرش را نمی‌کنیم دلایل خودش را برای خیانت کردن به قهرمانان داشته باشد! داستین می‌داند که کاراکتر جین گری از کامیک‌بوک‌های «افراد ایکس» دارای قدرت تله‌کینسیس است. او طوری در این داستان‌ها غرق شده است که تصور اِلون با قدرت‌های فرابشری برایش غیرممکن نیست. بچه‌ها با استفاده از قدرت کامیک‌ها و کارتون‌ها و فیلم‌ها و بازی‌هایشان، چیزهای عجیب اطرافشان را توجیه می‌کنند.

 

 

حالا این را مقایسه کنید با نحو‌ه‌ی برخوردِ جویس، مادر ویل با اتفاقات فراطییعی اطرافش. جویس سر این موضوع با فروپاشی روانی روبه‌رو می‌شود. دستانش شروع به لرزیدن می‌کند، پریشان‌حال می‌شود، به لکنت می‌افتد و در تلاش برای ترجمه‌ی حس عجیب و چیزی که تجربه کرده به کلمات و واژه‌ها و شکل دادن جملات شکست می‌خورد. به همین دلیل از پسرش جاناتان تا هاپر فکر می‌کنند که او به خاطر گم شدن بچه‌ی دلبندش قاطی کرده و توهم زده و به دنبال راهی برای قبول نکردن غیب شدن بچه‌اش است. بزرگ‌ترها زبان فرهنگ‌عامه که بچه‌ها از آن بهره می‌برند را بلد نیستند. البته همه‌ی بزرگ‌ترها به جز آقای کلارک. معلم علوم مدرسه‌ی هاوکینگز شاید زن و بچه داشته باشد، اما از آنجایی که او هیچ‌وقت کودک درونش را خفه نکرده و ارتباطش را با دنیای بچگی حفظ کرده است و از بازی‌ها و سرگرمی‌های کودکی آگاه است، بهتر از همه حرف‌های بچه‌ها را می‌فهمد و خیلی زودتر از بقیه‌ی بزرگ‌ترها ماهیت شکاف بین دنیاهای موازی را برای آنها شرح می‌دهد و بچه‌ها لازم نیست در مقابل او توهم‌زده به نظر برسند.  مثلا «چیزهای عجیب‌تر» از همین طریق پیچش قابل‌توجه‌ای در یکی از منابع الهامش یعنی کتاب   (It) از استیون کینگ ایجاد می‌کند. ایده‌ی مبارزه‌ی بچه‌های یک شهر کوچک با هیولایی فرابُعدی شاید از این کتاب گرفته شده باشد، اما با یک تغییر بزرگ روبه‌رو شده است. کاراکترهای کودک «آن» وقتی با پنی‌وایزِ دلقک روبه‌رو می‌شوند نمی‌دانند با چه جور موجودی سروکار دارند و راهی برای فهمیدنش ندارند. دقیقا به خاطر همین است که آن را «آن» صدا می‌کنند. چون اسمی برایش ندارند و در سردرگمی مطلق قرار دارند. اما در «چیزهای عجیب‌تر» بچه‌ها از فرهنگ‌عامه برای جلوگیری از سردرگمی و کاهش ترسشان از ناشناختگی دشمن و افتادن در دامش استفاده می‌کنند. کانسپتی که شاید در دوران انتشار «آن» چندان کاربرد نداشت، اما در دوران قدرت یافتن بیش از پیش صنعت سرگرمی، چیزی است که تماشاگران ارتباط زیادی با آن برقرار می‌کنند. بالاخره هم‌اکنون ما همان نسلی هستیم که وقتی کاراکتری را در حال مبارزه با زامبی‌ها می‌بینیم، داد می‌زنیم که: «بزن تو سرش!»

 

 

اهمیت اسباب‌بازی‌ها اما به چیزی فراتر از فهمیدنِ ماهیت دموگورگن و دنیایش تبدیل می‌شود. سریال به اسباب‌بازی‌ها به عنوان چیزهای قدرتمندی که مستقیما در موفقیت بچه‌ها علیه شر کمک می‌کنند هم نگاه می‌کند. مثلا وقتی لوکاس تصمیم می‌گیرد تا تیر و کمان سنگی‌اش را به ماجراجویی‌هایشان بیاورد، حتی خود بچه‌ها هم او را مسخره می‌کنند و آن را احمقانه می‌دانند. در فینال فصل اول اما وقتی بچه‌ها در کلاس درس با دموگورگن شاخ به شاخ می‌شوند، سنگ شلیک شده از تیر و کمان لوکاس است که با کمک قدرت‌های اِلون به هیولا برخورد کرده و او را به تخته سیاه میخ می‌کند. آره، تیر و کمان بدون قدرت‌های الون به هیچ دردی نمی‌خورد، اما این حقیقت را هم نمی‌توان نادیده گرفت که آن بخشی از مبارزه بود. بچه‌ها بدون تیر و کمان می‌بایست بلافاصله شکستشان را قبول می‌کردند و تسلیم می‌شدند، اما تیر و کمان این توانایی را به بچه‌ها می‌دهد تا با وجود شکست حتمی‌شان، به مبارزه کردن ادامه بدهند. احتمالا اگر با یک بزرگسال در این موقعیت طرفیم بودیم، به استفاده از تیر و کمان فکر هم نمی‌کرد و در همان لحظه مرگش را قبول می‌کرد، اما همین که تیر و کمان این پایداری روانی را به بچه‌ها می‌دهد تا در مقابل دموگورگن ایستادگی کنند خودش یک پا پیروزی است. چه الون با قدرت‌هایش آنها را از مرگ نجات دهد و چه ندهد.

 

 

چنین صحنه‌ی مشابه‌ای در اولین اپیزود فصل اول هم وجود دارد؛ در جریان سکانس بازی بچه‌ها در زیرزمین، مایک لحظه‌ی حمله‌ی دموگورگن را این‌طوری توصیف می‌کند: «می‌شنوین؟ صداشو رو می‌شنوین؟ بوم، بوم، بووووم!» و بعد دستش را روی میز می‌کوبد و همه را می‌ترساند. این لحظه ویل را برای اتفاقی که چند دقیقه دیگر قرار است برایش بیافتد آماده می‌کند. بنابراین وقتی سروکله‌ی دموگورگن واقعی پیدا می‌شود و او را تا انبار پشتی دنبال می‌کند، ویل دست روی دست نمی‌گذارد، بلکه تفنگ را از روی طاقچه انبار برمی‌دارد و آن را به سمت در نشانه می‌گیرد. دوباره باید بگویم که این چیزی را درباره‌ی سرنوشتش عوض نمی‌کند. این تفنگ توانایی فراری دادن یا کشتن هیولا را ندارد و ویل کماکان توسط دموگورگن به وارونه منتقل می‌شود، اما حداقل این بازی بهش کمک می‌کند تا اعتمادبه‌نفسش را در زمان خطر حفظ کند و در استرس‌زاترین زمان ممکن برای جانش مبارزه کند. اسباب‌بازی‌ها در دنیای «چیزهای عجیب‌تر» به ابزارهای کاربردی تبدیل می‌شوند. مثلا اگر صندوقچه‌ی لباس‌های نانسی نبود، الون نمی‌توانست با پوشیدن یک لباس دخترانه و کلاه‌گیس به راحتی در ملا عام حضور پیدا کند. او نه تنها با ظاهر جدیدش می‌تواند به مدرسه‌ی دوستانش برود و با بزرگ‌ترها ارتباط برقرار کند و دنیا را بدون تحمل نگاه چپ‌چپ بقیه به خود بگردد، بلکه موفق می‌شود با استفاده از سیستم رادیویی اتاق ارتباطاتِ مدرسه، ویل را پیدا کند و بعد مایک را با خیس کردن شلوارِ قلدرها از دستشان نجات بدهد. او اگرچه قدرت‌های فرابشری دارد، اما با این حال صندوقچه‌ی لباس‌های خاله‌بازی نانسی کاری کرد که قدرت‌های فرابشری نمی‌توانستند.